De Aqua Marcia werd van 144 tot 140 vC geconstrueerd en vernoemd naar zijn bouwer, Quintus Marcius Rex. Met deze waterleiding, in vier moeizame jaren gebouwd, merkte men dat het water een betere kwaliteit had. Ook de distributie was verbeterd. Bij dit aquaduct werd een speciale techniek (omgekeerde hevel) toegepast, waardoor ze bijvoorbeeld een vallei konden overwinnen. Aan het einde van de eerste eeuw voor Christus werd de omvang van de bestaande watertoevoer vergroot en werden er nog twee aan toegevoegd, de Aqua Julia en de Aqua Virgo (in 33 vC droegen de bogen van de Aqua Marcia ook de Aqua Tepula en de Aqua Julia; zie de tekening).

De laatste aquaducten werden aangelegd door Claudius en Nero met het oog op de watervoorziening van de hoger gelegen stadswijken, die nog altijd water te kort kwamen. Onder Claudius en Nero kregen de aquaducten de grootste allure. De Aqua Claudia, een aquaduct gebouwd tussen 38 en 52 vC en vernoemd naar keizer Claudius, voorzag Rome van water uit een bron 75 km verderop; het had een verval van 250 meter. Dit betekende dat het aquaduct slechts 1 meter mocht dalen, elke 280 meter lengte. De meeste Romeinse aquaducten liepen onder de grond. De Aqua Claudia was bijvoorbeeld slechts 15 van de 70 km bovengronds (zie links).

Op een gegeven moment liepen er elf waterleidingen naar Rome; deze functioneerden tot de Goten in 537 de watertoevoer afsneden. Een paar werden weer hersteld in het midden van de 15de eeuw onder paus Nicolaas V (trouwens de Aqua Virgo bleef werken, want deze liep helemaal ondergronds! Zie de foto rechts en voor meer informatie hier; deze levert nog steeds water aan de Trevi-fontein). Klik hier voor informatie over en foto's van fonteinen in Rome.
                                                                                                              ^ De "begraven" bogen van de Aqua Virgo