De Pont du Gard is waarschijnlijk onder keizer Augustus gebouwd en was een deel van een waterleidingssysteem van bijna 50 km lang; het bracht water van de bronnen bij Uzès (Source d'Eure) naar de Romeinse stad Nemausus (het huidige Nimes). Het hele aquaduct had een helling van 34 cm/km. De Pont werd gebouwd om het water over de rivier de Gardon te brengen (daar 48 m hoog). Het bracht dagelijks meer dan 20.000 m3 water naar Nimes.

Het was geheel zonder metselspecie gebouwd, alles werd op zijn plaats gehouden door ijzeren "klemmen". Vanaf de 4e eeuw werd er minder onderhoud aan gepleegd. In de 9e eeuw werd het onbruikbaar, zoveel troep lag er in het kanaal. Mensen in de omgeving namen stenen voor eigen gebruik mee. Toch is het grootste deel van de aquaduct bewaard gebleven. Vanaf de middeleeuwen tot aan de 18e eeuw is de Pont als brug gebruikt. In deze en de 19e eeuw werd de Pont gerestaureerd, het diende als toeristische trekpleister.
In 1985 werd het toegevoegd aan de World Heritage List van UNESCO.