Het probleem: hoe kan je je verzekeren van een regelmatige toevoer van water door alleen gebruik te maken van de zwaartekracht?
Meestal gebeurde het vervoeren van water onder de grond, maar op sommige plekken kon dat niet. De Romeinen bijvoorbeeld bouwden dan bogen van beton en steen.
Zo'n waterleiding moest over de hele lengte precies even schuin aflopen, want dan bleef het water even hard stromen.
 

De vroegere "aquaducten" waren eenvoudige kanalen uitgehouwen in de rotsen vanaf de bron tot aan de reservoirs ("tanks"), bijvoorbeeld in Rome. De diepte van het kanaal varieerde. Men boorde schachten om het water te ventileren en om toegang te verschaffen aan onderhoudsmedewerkers. Diverse gedeeltes werden bovengronds overbrugt, letterlijk. In het begin volgde het bovengrondse deel de contour van het landschap (zie het tracé van de Gard aquaduct hieronder), later durfden de architecten hogere bouwwerken aan (zie bij techniek!); door de invoering van de techniek van blokkenbouw werd het mogelijk grote solide bogen te construeren voor het dragen van de bovenbouw. Zo konden moeilijkheden met een onregelmatig terrein worden overwonnen, waardoor de lengte werd verkort.